De geneeswijze Zhen Jiu (letterlijk: ‘prikken’, van naaldjes en ‘branden’, van kruiden) ontwikkelde zich al duizenden jaren geleden in China en bereikte van daaruit ook Japan. Al in de 17de eeuw maakten de Nederlanders er kennis mee via hun handelspost op het Japanse eilandje Deshima.
Vanaf de 20ste eeuw ontwikkelden artsen in het oosten én in het westen de acupunctuur verder. Er kwamen steeds meer wetenschappelijke studies naar de effecten en naar de manier waarop het werkt. Zo ontstond een moderne westerse verklaring voor acupunctuur naast de traditionele Chinese, die nog altijd probleemloos naast elkaar bestaan.



